Biogram

ur. 1965 w Sosnowcu, dr hab., prof. UŚ. Pracuje w Zakładzie Poetyki Historycznej i Sztuki Interpretacji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Autor książek Rytm i podmiot w liryce Jarosława Iwaszkiewicza i Aleksandra Wata (Katowice 1999), Obrazy i wiersze. Z Zagadnień interferencji sztuk w polskiej poezji współczesnej (Katowice 2004), Na marginesach lektury. Szkice teoretyczne (Katowice 2006), Obrazy i teksty. Interferencje i interpretacje (Katowice 2007). Ostatnio wydał w serii Biblioteka Narodowa Wybór wierszy Aleksandra Wata (Ossolineum, Wrocław 2008, BN I, nr 300). Swoje rozprawy ogłaszał w „Pamiętniku Literackim”, „Tekstach Drugich” i „Przestrzeniach Teorii”. Tłumacz prac Rolanda Barthes’a (Imperium znaków. Warszawa 1999 i 2004; Mitologie. Warszawa 2000 i 2008), Jacques’a Derridy (Pozycje. Katowice 1997 i 2008; Szibbolet dla Paula Celana. Katowice 2000; Marginesy filozofii. Warszawa 2002), Jean-Luca Lancy (Zakazana reprezentacja, „Teksty Drugie” 2004, nr 5), Marca Augé (Nie-miejsca. Wstęp do antropologii nadnowoczesności. „Teksty Drugie” 2008, nr 4) oraz książki Marii Delaperrière Polskie awangardy a poezja europejska (Katowice 2004). Od roku 2007 jest członkiem komitetu redakcyjnego „Pamiętnika Literackiego”.

Wystąpi z referatem „Sarkazmy Miłosza”

„Ironia jest jednym z najważniejszych chwytów w twórczości Czesława Miłosza. Funkcjonuje w niej na wielu różnych poziomach i przejawia się w rozmaitych formach i odmianach. Interesuje mnie nie tyle sama ironia, której funkcje w dziele Miłosza omawiano już wielokrotnie, ale właśnie sarkazm (jako wyższy poziom ironii) przejawiający się w jego późnej twórczości poetyckiej (np. Po osiemdziesiątce, Uczciwe opisanie samego siebie nad szklanką whisky na lotnisku, dajmy na to w Minneapolis, Na cześć księdza Baki), a także w prozie (np. Abecadło Miłosza). Sarkazm tworzy swoisty dystans do samego siebie, do własnej twórczości, do pisania i do świata w ogóle”.