Biogram

prof. dr hab., ur. 2 października 1952 r. na Litwie (miejscowość Mašnyčia), studiował filologię litewską na Uniwersytecie Wileńskim (1970-1972) oraz filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim (1972-1977). Pracownik naukowy Instytutu Litewskiej Literatury i Folkloru w Wilnie (w latach 2000-2007 dyrektor), wykładowca na Uniwersytecie Wileńskim (1993-2007 – kierownik Katedry Filologii Polskiej, jej założyciel). Autor 8 pozycji książkowych , m. in. „Adam Mickiewicz” (Kanas, 1985), „Dzieje literatury litewskiej. 1918-2000” (Warszawa, 2003); „Od M do M.: Szkice o literaturze polskiej i litewskiej (Warszawa, 2005); „Słownik litewsko-polski, polsko-litewski (Warszawa, 2007). Opublikował kolo 100 artykułów na temat związków literackich litewsko-polskich oraz teorii i historii literatury. Na litewski przełożył utwory m. in.: Czesława Miłosza, Wisławy Szymborskiej, Jerzego Szaniawskiego, Witolda Gombrowicza, Brunona Schulza, Bronisława Maja. Mieszka w Wilnie

Wystąpi z referatem „Miłosz a litewskość”

O stosunku Miłosza do Litwy i do Litwinów pisano wielokrotnie – na ogół podkreślając jego przychylność, sympatię do okupowanego po 1940 r. i zniewolonego przez komunistyczny totalitaryzm kraju oraz stałe poparcie pisarza dla dążeń wolnościowych tego narodu. Niekwestionowaną podstawę dla tego rodzaju interpretacji stanowi olbrzymi materiał, twórczość Miłosza, zarówno poezja, proza, jak też – eseje, wywiady, przemówienia, inne świadectwa. Dla niektórych jest to powód do oskarżenia autora „Doliny Issy” o prolitewskość i rzekomą antypolskość.
Jednakże obok wypowiedzi pełnych ciepłych słów, poeta częstokroć wypowiadał się bardzo krytycznie o niektórych posunięciach władz litewskich, Litwinów, zwłaszcza o dążeniach do odcięcia się od historycznej, polskojęzycznej części ludności kraju, także do jej lituanizacji. On w sposób bardzo wyraźny określał siebie jako poetę polskiego, wszelako nie odrzucał idei krajowców, kontynuatorów tradycji Wielkiego Księstwa. Bycie nie między jednymi a drugimi, a wśród, Noblista traktował jako naturalne przeznaczenie, dar dziejowy dany mu przez miejsca urodzenia i nauki. W tym sensie można go nazywać spadkobiercą tradycji Adama Mickiewicza. Jest ona daleka od płytko pojmowanej ambiwalentnej alternatywy (albo taki, albo taki). Swoją opcję narodową, która jest nie do zrozumienia dla oponentów, Miłosz nieraz wyrażał bardzo wyraźnie, explicite, jak choćby w „Szukaniu Ojczyzny”: „Ponieważ moja prolitewskość skłania niektórych Polaków do nazywania mnie Litwinem, a również wielu Litwinów chciałoby mnie uznać za swojego, czułem się zmuszony wyjaśnić, że nigdy nie zmieniałem narodowości. /…/ Jako przedwojenny mieszkaniec Wilna uzyskałem też w 1940 roku litewski „pasas”, jednak w rubryce „narodowość” stało „Lenkas”, czyli „Polak” .