Biogram

urodzony we Wrocławiu; studia i doktorat w Instytucie Filologii Polskiej UJ, gdzie w latach 1974-1985 był asystentem i adjunktem. W latach 1981-1985 był lektorem języka polskiego na Uniwersytecie Lizbońskim. Od roku 1986 mieszka w Brazylii. Jest profesorem w Departamencie Teorii Literatury i Literatur w stołecznym Universidade de Brasilia. W latach 1997-2005 pełnił funkcję dyrektora Instituto de Letras, a także dyrektora Wydawnictwa tegoż Uniwersytetu (2005-2008).
Opublikował m.in. książki Spotkanie narodów (Paryż, Instytut Literacki,1984), Jak dostałem Brazylię w prezencie (Kraków, Universitas, 1998), História da Literatura Polonesa (Brasilia, 2000), Raj nie do utracenia. Amazońskie silva rerum (Kraków, Universitas, 2006) oraz tom wierszy Outra língua (São Paulo, 2007). W latach 1986-1991 wydawał pismo Aproximações: Europa de Leste em Língua Portuguesa (Lizbona, Brasilia). Publikował m.in. w „Pamiętniku Literackim”, miesięczniku „Kultura” (Paryż), miesięczniku  „Znak”, „Antemurale” i „Tekstach Drugich”.
Przetłumaczył na język portugalski utwory m. in. Cypriana Norwida, Brunona Schulza, Bronisława Geremka, Czesława Miłosza, Zbigniewa Herberta, Andrzeja Szczypiorskiego, Tomka Tryzny, Leszka Kołakowskiego, a na język polski m.in. Mensagem (Przesłanie) Fernanda Pessoi.

Wystąpi z referatem „Czesław Miłosz i Carlos Drummond de Andrade”.

„Do Wypisów z ksiąg użytecznych Czesław Miłosz włączył swój przekład wiersza brazylijskiego poety, Carlosa Drummonda de Andrade (1902-1987), zamieszczając go w niepoślednim miejscu, bo w poświęconej tematowi epifanii pierwszej części tej komentowanej antologii. Ten ślad poezji brazylijskiej w twórczości Miłosza stanie się pretekstem i punktem wyjścia do konfrontacji dwóch różnych losów, poetyk i doświadczeń. Choć spotkanie do jakiego doszło w Miłoszowskim przekładzie i komentarzu wiersza Drummonda “Na środku drogi” (“No meio do caminho”) to prawdopodobnie jedyne udokumentowane zetknięcie się tych dwóch poetów o podobnej randze z dwóch krańców cywilizacji Zachodu w XX wieku, nie brakuje wspólnych, dialogujących ze sobą ponad przestrzenią i czasem wątków  myśli o poezji i świecie, nie brakuje zbieżnych poetyckich odkryć, choć w takim wirtualnym dialogu nie wszystkie drogi się zejdą.  Carlos Drummond de Andrade, który potrafił wyprowadzić poezję brazylijską z postromantycznego zaułka i przeprowadzić przez zasadzki modernizmu, dążąc do ogarnięcia pełni ludzkich doświadczeń poprzez kontemplację słowa, ale też adopcję różnorodnych idiomów,  to poeta, którego dialog z Czesławem Miłoszem, byłby z pewnością znamiennym świadectwem minionego wieku. Nic nie stoi na przeszkodzie, by odczytując ich poezję we wzajemnym sąsiedztwie, taki dialog sobie wyobrazić i do niego się włączyć, nie tyle porównując, ile stawiając pytania, jakie w tej lekturze muszą się pojawić”.

Henryk Siewierski
Profesor Universidade de Brasilia