Biogram

historyk literatury XX wieku, edytor Pism Tadeusza Peipera (Wśród ludzi na scenach i na ekranie oraz Gabriela Zapolska jako aktorka), adiunkt w Katedrze Krytyki Współczesnej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autor książek Ale Ja nie Bóg. Kontemplacja i teatr w dziele Mirona Białoszewskiego (1999) i Od urojenia do metafory. Próba patografii Tadeusza Peipera (2010), współredaktor tomu Żagary. Środowisko kulturowe grupy literackiej (2009).

Wystąpi z referatem „Czesław Miłosz i Paul Celan – dwa postkatastrofizmy”

„Inspiracją do podjęcia próby takiego spotkania tych bardzo różnych poetów były słowa Czesław Miłosza na temat miasta jego młodości: „Wilno, jak widzę z perspektywy, było dziwaczne, miasto pomieszanych, zachodzących na siebie stref, jak Triest albo Czerniowce.”
Miłosz i Celan reprezentują dwa zupełnie różne modele poezji emigracyjnej, której twórcy wywodzili się z Europy Wschodniej a II wojna światowa i wywołane przez nią procesy polityczne zmusiły ich do opuszczenia Litwy i Bukowiny. Dla obu poetów hitlerowska okupacja stanowiła doświadczenie kresu pewnej koncepcji świata – dla Miłosza wielokulturowej Litwy, dla Celana wspólnoty bukowińskich Żydów; a sowiecka okupacja tych ziem odcięła ich od możliwości osobistego kontaktu z rodzinną przestrzenią.
Obaj poeci z jednej strony rekonstruowali utracone ojczyzny w języku poetyckim, z drugiej poszukiwali nowej koncepcji świata,  której zasadniczym wymiarem było zakorzenieni w języku. Obaj pisarze przeżywali głęboką ambiwalencję w stosunku do kulturowych i politycznych uwarunkowań jedynych języków, w jakich mogli tworzyć poezję. Polszczyzna Miłosza wchodziła w konflikt z polsko-centryczną wizją świata i relacji etnicznych dawnej Rzeczpospolitej; Celan jeszcze boleśniej przeżywał zakorzenieni w niemczyźnie, języku oprawców, którzy dokonali eksterminacji jego narodu.  Miłosz i Celan tworzą dwa skrajnie różne modele poezji egzystencjalnej, ujmują doświadczenia jednostek ocalonych z zagłady, poszukujących nowych języków po destrukcji kultury humanistycznej”.