Biogram

wykłada na Katholieke Universiteit Leuven w Belgii. Jest autorem rozpraw z zakresu literatury i kultury polskiej oraz tłumaczem współczesnej poezji polskiej. Jego najważniejsze książki to „Patrzeć w promień od ziemi odbity”. Wizualność w poezji Czesława Miłosza (2004), Perspectives on Slavic Literatures (2007, współred. David Danaher) i (Un)Masking Bruno Schulz: New Combinations, Further Fragmentations, Ultimate Reintegrations (2009, współred. Dieter De Bruyn). W tej chwili przygotowuje książkę i konferencję o kinie europejskim po r. 1989 (http://www.transnationalsubjects.eu).

Wystąpi z referatem „Czesław Miłosz w drugiej przestrzeni

„Mój referat dotyczy inspiracji ideowych i artystycznych zostawionych przez twórczość Czesława Miłosza we współczesnej literaturze niderlandzkiej. Ogólnie mówiąc, odbiór dorobku Miłosza w Niderlandach dzieli się na dwie fazy. Pierwszą fazę, która nastąpiła tuż po przyznaniu mu literackiej Nagrody Nobla, można by określić mianem – raczej biernej i jednostronnej – recepcji autora Ocalenia jako prozaika i dysydenckiego emigranta z tzw. Bloku Wschodniego. Aczkolwiek kilka pozycji prozatorskich Miłosza stosunkowo szybko weszło w obieg czytelniczy, nieliczne niderlandzkie przekłady jego wierszy przeszły bez większego echa. Po owej niezbyt udanej i raczej powierzchownej introdukcji w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych Miłosz otrzymał „drugą szansę” dopiero na przełomie XX i XXI w., w ślad za rosnącą wśród Holendrów popularnością poezji polskiej noblistki Wisławy Szymborskiej. Dzięki wzrastającej liczbie przekładów poezji Miłosza, m.in. Traktatu teologicznego, zaczęło się wtedy ujawniać inne oblicze Miłosza, poety głęboko metafizycznego i religijnego. Wiele wskazuje na to, że to właśnie w ostatnich latach dorobek poetycki Miłosza stał się ważnym punktem odniesienia i źródłem inspiracji dla współczesnych holenderskich pisarzy, którzy borykają się z kwestią wiary i problemem „odczarowania” w mocno sekularyzowanym holenderskim społeczeństwie. W swoim referacie skupię się przede wszystkim na dwóch czołowych holenderskich pisarzach, którzy czerpali inspiracje z twórczości Miłosza: są to W.J. Otten, którego „letni dziennik” De bedoeling van verbeelding (Sens wyobraźni, 2003) jest w dużej mierze poświęcony Traktatowi teologicznemu Miłosza, oraz J. Bernlef, którego najnowszy zbiór esejów De tweede ruimte (Druga przestrzeń, 2010) zawiera rozmaite odniesienia do Miłosza”.