Biogram

ur. 1956, od 1994 r. profesor zwyczajny, kierownik
Katedry Języka i Literatury Polskiej na Uniwersytecie „La Sapienza” w Rzymie. Jest członkiem zagranicznym PAN i PAU, Tow. Lit. im. A. Mickiewicza oraz Komitetów czy rad redakcyjnych polskich czasopism naukowych („Pamiętnik Literacki”, „Prace Filologiczne – seria literacka”, „Post-scriptum polonistyczne”). W 2007 założył i jest redaktorem naczelnym włoskiej publikacji rocznej „pl.it –Rassegna italiana di argomenti polacchi”. Jest autorem czy redaktorem kilku książek (tu też najnowsza włoska Storia della letteratura polacca, 2004 – tłum. pol. Historia literatury polskiej, 2009) i ponad stu rozpraw i szkiców na różne tematy polonistyczne i komparatystyczne. Interesuje się literaturą staropolską (zob. tu m. in. wydanie krytyczne anonimowego Adona i związaną z nim monografię „translatologiczną”, 1993 i 1997) i Oświecenia, ale także XIX-tego (studia o Mickiewiczu i Sienkiewiczu) i XX wieku (od futuryzmu i „trzech wariatów” do teatru Kantora, poezji Wata, itd.).
Obok stosunków polsko-włoskich i polsko-rosyjskich (zob. tu książka Tra Oriente europeo e Occidente slavo, 2008), ważne ogniwo jego badań stanowi teoria literatury, ze szczególnym uwzględnieniem problemów historii i historiografii literackiej, oraz teorii i praktyki przekładu literackiego.

Wystąpi z referatem „Tam jest mój dom. Miłosz wobec Dantego. Rekonesans”

„Referat powróci do – zdaniem referenta – jeszcze otwartej kwestii dantyzmu Miłosza, tradycyjnie  umieszczając ją w strumieniu „wielkiej narracji” polskiego italianizmu, lecz przede wszystkim mierząc się z teoretyczno-komparatystyczną stronę medalu sprawy, dla której – obok romantyczno-modernistycznego modelu polskiego dantyzmu i samej poetyki „formy bardziej pojemnej” Miłosza – ważne tło stanowią eliotowska idea tradycji, dyskurs o Dantem anglo-amerykańskich pisarzy i krytyków (od Blake’a dalej), bloomowska teoria lęku przed wpływem i wreszcie sama pozycja polskiej literatury w ramach „kanonu zachodniego”. W tym kontekście mogą się okazać płodne i ciekawe porównania z koncepcją Brodskiego i jego rosyjskich „prekursorów” oraz systematyczne badanie innych ważnych węzłów XXwiecznej refleksji nad Dantem jako „poetą przemawiającym do poetów” (Montale),  które pośrednio i bezpośrednio mogły wywrzeć wpływ na dantyzm Miłosza”.