Biogram

(ur. 1968), historyk literatury, publicysta. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim, studiował też filozofię. Pracuje jako adiunkt na Wydziale Polonistyki. W latach 1994-2010 redaktor miesięcznika „Znak” (przez kilka lat – sekretarz redakcji). Autor książki „Sekrety manichejskich trucizn. Miłosz wobec zła”. Wkrótce ukaże się zbiór esejów „Miłosz w krainie odczarowanej”.

Wystapi z referatem „Miłosza spór z solipsyzmem”

Miłosz był nazwany przez Błońskiego poetą mimesis, którego praca ma „powtarzać” rzeczywistość i tym samym umacniać ją w bycie. Jakże jednak kruche efekty tych  wysiłków. Moment radykalnego przejścia ku temu  co na zewnątrz – epifania – zjawia się jako ulotny dar, który jest raczej przeczuciem niż pewnością. Choć Miłosz przedstawia siebie jako metafizycznego realistę (powołuje się na Akwinatę), nie potrafi wyzbyć się wrażenia, że życie jest snem, a świat ludzką projekcją. Te filozoficzne dylematy jednak odsyłają nie tyle do podręcznika metafizyki, co do teologii filozoficznej, bo poczucie realności świata opiera się ostatecznie na cnocie nadziei (Nadzieja). Wydaje się także, że nadszarpnięcie zaufania do metafizycznej jawy bierze się w poezji Miłosza z doświadczenia totalitarnego świata na opak (znamienne opisy bombardowanej Warszawy w Zniewolonym umyśle), a  zamknięcie w pułapce świadomości ma coś wspólnego z tym, co demoniczne (w Kierkegaardowskim sensie). W moim wystąpieniu chce pokazać, jaka jest ostateczna stawka sporu Miłosza z solipsyzmem. Tego toczonego w okupowanej Warszawie i  tego przebijającego z wierszy Drugiej przestrzeni.  Chce też pokazać, co to znaczy, że chce przywrócić/odzyskać rzeczywistość.