Biogram

profesor w Katedrze Antropologii Literatury i Badań Kulturowych Wydziału Polonistyki UJ; historyk i teoretyk literatury, krytyk literacki, badaczka kultury współczesnej. Autorka książek: Ku otchłani. Dekadentyzm w literaturze polskiej 1890-1905 (1986), Czy jest możliwa inna historia literatury? (1993), Zrozumieć swój czas. Kultura polska po komunizmie. Rekonesans (2004) oraz licznych rozpraw, artykułów u esejów. Współredaguje wychodzący w Krakowie dwumiesięcznik literacki „Dekada Literacka”, jest redaktorem naczelnym pisma Wydziału Polonistyki UJ  „Wielogłos”. Członek SPP i PEN -Clubu.

Wystąpi z referatem „Miłosz jako figura tożsamości nierozstrzygalnej”

W moim wystąpieniu przedmiotem opisu i refleksji będą strategie tożsamościowe Czesława Miłosza, z których dwie wydają się szczególnie interesujące: strategia wymykania się, uchylania wszelkim tożsamościom „mocnym ” – narodowym, religijnym, ideologicznym, środowiskowym, grupowym etc. oraz strategia budowania tożsamości „słabej”, zakotwiczonej w tym, co już nieistniejące, dalekie, niestwarzające bezpośredniej presji. Pozwala mu to wykrystalizować czystą poetycką podmiotowość w samej sobie znajdująca oparcie. W ten sposób Miłosz-modernista sytuuje się między tożsamością tradycyjną, „przyrodzoną”, związaną ze społecznie regulowaną przynależnością do określonej grupy, a tożsamością ponowoczesną – płynną i wybieraną w wielkim supermarkecie kultury.