Iwona Boruszkowska

Doktora nauk humanistycznych; badaczka kulturowych reprezentacji choroby; literaturoznawczyni i kulturoznawczyni, teoretyczka literatury i krytyczka literacka; wykładowczyni akademicka i adiunkta w Katedrze Teorii Literatury na Wydział Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tłumaczka i badaczka literatury ukraińskiej. Od 2023 roku kierowniczka akademickiego Ośrodka Badań nad Kulturowymi Dyskursami Choroby UJ. Współzałożycielka i członkini Ośrodka Badań nad Awangardą WP UJ. Redaktorka naukowa serii awangarda/rewizje Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Sekretarzyni redakcji czasopisma naukowego „Ruch Literacki”.

Autorka książki Defekty. Literackie auto/pato/grafie – szkice (WUJ, 2016), monografii Sygnatury choroby. Literatura defektu w ukraińskim modernizmie (IBL, 2018) oraz (wraz z Michaliną Kmiecik) monografii Style zachowań awangardowych. Przypadek Polski (WUJ, 2022). Redaktorka i współredaktorka licznych monografii zbiorowych i antologii. Autorka artykułów naukowych publikowanych w renomowanych czasopismach (m.in. „Pamiętnik Literacki”, „Przestrzenie Teorii”, „Zagadnienia Rodzajów Literackich”, „Wielogłos”). Współpracowała z magazynami i czasopismami takimi jak „Znak”, „Czas Literatury”, „Czas Kultury”, „Herito”, „Radar”.

Stypendystka Narodowego Centrum Nauki (2014), finalistka Nagrody Naukowej „Polityki” w dziedzinie nauk humanistycznych (2017), stypendystka Fundacji Kościuszkowskiej (2018), laureatka Stypendium MNiSW dla Wybitnych Młodych Naukowców (2019), nagród Rektora UJ za działalność badawczą. Kierowniczka kilku projektów badawczych finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki, Narodowy Program Rozwoju Humanistyki czy MNiSW.

Prowadzi zajęcia akademickie poświęcone dyskursowi choroby, m.in. Choroba jako sytuacja narracyjna; Kulturowe auto/patografie. Lektury narracji maladycznych oraz Cielesność i zmysłowość: blizny, rany, resztki jako szyfry ciała, i awangardzie, m.in. Kultura eksperymentu oraz literaturze ukraińskiej.

Jej zainteresowania badawcze koncentrują się wokół kategorii doświadczenia choroby, ranliwości rozumianej jako kondycja ludzka oraz wszelkich kulturowych tekstualizacji doświadczenia choroby, żałoby, kryzysu. Aktualnie pracuje nad kolejną książką naukową poświęconą genologicznym rozróżnieniom literatury auto/patograficznej i dyskursowi choroby w literaturze polskiej po 1989 roku.